तू म्हणशील तसं
मिट्ट काळोखातून डोकावत
चंद्र म्हणाला
पहा ना पुन्हा एकदा पत्र लिहून
अजून कित्येक पत्रांचं उत्तर आलेलं नाहीये
पण पाहू पुन्हा एकदा साद घालून
मी म्हणाले - बरं तू म्हणशील तसं
शांत क्षितिजावर पहुडलेलं
इंद्रधनु म्हणालं
भर ना गहिरे रंग शब्दांत
अजून त्याला शब्द नाही भावले
पण पाहू पुन्हा एकदा मनं जोडुन
मी म्हणाले - बरं तू म्हणशील तसं
फुलांच्या गर्दीत हरवलेली
इवली अबोली म्हणाली
बोल ना, बोलत का नाहीस?
अजून तुझ्या मनातलं तो समजू शकला नाही
पण पाहू पुन्हा एकदा बोलून
मी म्हणाले - बरं तू म्हणशील तसं
भावविभोर नेत्रातला
अश्रू म्हणाला
कर ना व्यक्त भाव सारे
अजून तुझ्या भावनांचा कल्लोळ त्याला नाही कळला
पण पाहू पुन्हा एकदा कविता लिहुन
मी म्हणाले - बरं तू म्हणशील तसं
चंद्र, इंद्रधनु, अबोली, अश्रू साऱ्यांचं ऐकलं
साऱ्यांना म्हणाले तू म्हणशील तसं
तुलाही म्हणाले तू म्हणशील तसं
पण तू केव्हा म्हणणारेस
अगदी तू म्हणशील तसं?
- अनुजा खैरे
प्रश्नपत्रिका
आयुष्य नावाची प्रश्नपत्रिका
आपल्या सगळ्यांनाच मिळलीये,
काही सोपे काही अगम्य, काही अवघड, काही फसवे, काही मोठे असे प्रश्न घेऊन!
प्रश्न तर सोडवायचेत सगळे, उत्तरं मात्र माहीत नाहीत,
परिणामांचे विचार मनात फेर धरून नाचतायेत,
पण आयुष्य नावाची एक सुंदर संधी आहे,
या प्रश्नांना धैर्याने सामोरे जाण्यासाठी
नियती आणि प्रारब्ध सततच घेत आहेत परीक्षा
एक प्रश्नपत्रिका सोडवेपर्यंत दुसरी हजर!
पण या प्रश्नामधले सौंदर्य पाहिले का आपण कधी?
काही कविता आहेत, काही शब्द आहेत, काही स्पष्टीकरणे, तर काही गोष्टी आहेत..
प्रश्न आहेत, पण ते सुंदर आहेत,
काही रुसलेली नाती असतात ना तसे!
निराशेचा खेळ संपवून,
प्रत्येक वेळी नव्या उत्साहाने, नव्या उमेदीने
भिडायचे आहे या प्रश्नांना!
नियती देईल कदाचित निराशा परत
पण आशेने उचलली धारदार तलवार पाहून
ती ही थबकेल काही क्षण
हेच काही मौल्यवान क्षण आपले
आहेत, जिंकण्याची संधी देणारे
शस्त्रे खाली ठेवून प्रश्न सोडून देण्यापेक्षा
शस्त्रे परजून लढण्याची उमेद देणारी माणसं आहेत की आसपास उभी,
अखंड प्रेरणेचा झरा घेऊन!
कोणी नसलेंच कधी
तर आपणच बनुया हे झरे इतरांसाठी!
निवड आपल्याला करायचीये
दुःख निवडायचे की सुख,
ते आपण ठरवायचेय
नियती, परिस्थिती, आणि प्रारब्धाच्या बाहुल्या असलेली माणसे - यांना दोष देत
निरस जगायचे की,
नियतीच्या प्रत्येक प्रश्नास
आनंदाने उत्तर द्यायचे
निखळ आनंदाचे झरे शोधायचे
किंबहुना हे झरे निर्माण करायचे
हे आपणच ठरवायचे आहे
प्रश्नपत्रिका मिळलीये, पण त्यासोबतच संधी देखील मिळलीये
आपल्या सगळ्यांनाच
पण प्रत्येकाची प्रश्नपत्रिका वेगळी आहे,
ती कशी सोडवायची हे प्रत्येकाने ठरवायचेय!
नियती लाख दुःखें देईल, पण सुखाची निवड करायची संधी देखील चोर पावलाने येईल
आपण फक्त दार उघडायचे आहे
दुर्दम्य आशेची किल्ली घेऊन
लख्ख उजेडाचे स्वागत कराचे आहे
मन निरभ्र ठेऊन!
अश्रुंची भाषा असते
अश्रुंची भाषा असते
मनाचे कोपरे उलडगणारी
मेघांची माळ असते
निरभ्र आकाश भरवणारी
आयुष्य नावाची वाट असते
निरंतर चालण्यास लावणारी
वाटेत मृगजळे असतात काही
खूप खूप छळणारी
अश्रुंची भाषा असते
मनाचे कोपरे उलडगणारी
हळवी मने असतात काही
या भाषेत पारंगत होणारी
मनाचे कोपरे उलडगणारी
मेघांची माळ असते
निरभ्र आकाश भरवणारी
आयुष्य नावाची वाट असते
निरंतर चालण्यास लावणारी
वाटेत मृगजळे असतात काही
खूप खूप छळणारी
अश्रुंची भाषा असते
मनाचे कोपरे उलडगणारी
हळवी मने असतात काही
या भाषेत पारंगत होणारी
अबोली चे बोल
अबोली चे मुग्ध बोल
ऐकताच धुंद वारा म्हणे
प्रीतही अबोल च ती
तुझा सुगंध मी केला दरवळ
ध्यानी मनी विठू जसे
माझे हरीजप करणे
अबोली विठू चरणी म्हणे
तुझी भक्ती मी केली धन्य सकळ
माझे विठुमय जीवन सांगे
मृदुन्ग टाळ आणि तुळशी माळ
अबोल भक्ती की ही प्रीत
रिक्त कधी न माझी ओंजळ
सये तुझे येणे...
पावसाची पहिली सर तू जसा मृदगंध
सये तुझे येणे प्राजक्ताचा सुगंध
कृष्ण मेघ ते भरून येता
माझं मन जणू चिंब चिंब
तुझ्या नाजुक अबोलीचा दरवळ
क्षणांत नेतो माझे 'मी' पण
ओंजळीत मी भरतो भरभर
कितेक क्षण ते हळवे सुंदर
तुझ्या सावळ्या रंगात मी
विसरून जातो त्या कळ्या अन पाकळ्याही
तुझ्या माझ्या डोळ्यांत पाणी
पाचोळ्यावर धुंद तराणी
या झुळुकेशी गुजगोष्टी किती
सांग सये तू येशील ना?
सये तुझे येणे प्राजक्ताचा सुगंध
कृष्ण मेघ ते भरून येता
माझं मन जणू चिंब चिंब
तुझ्या नाजुक अबोलीचा दरवळ
क्षणांत नेतो माझे 'मी' पण
ओंजळीत मी भरतो भरभर
कितेक क्षण ते हळवे सुंदर
तुझ्या सावळ्या रंगात मी
विसरून जातो त्या कळ्या अन पाकळ्याही
तुझ्या माझ्या डोळ्यांत पाणी
पाचोळ्यावर धुंद तराणी
या झुळुकेशी गुजगोष्टी किती
सांग सये तू येशील ना?
घन तिमिराचे कृष्ण मेघ
घन तिमिराचे कृष्ण मेघ मज
नेती आठवणींच्या तळ्याकाठी
निबिड रानी हरित पालवी
निशब्द आसवे हितगुज करती
आशा निराशेची सर दाटली
हिरवी शेते डोलणारी
अविरत राबे ती माय माउली
ध्यास तिचा सारे पिलापायी
क्षितीजावरचे इंद्रधनु मग
उगाच वेडी आशा लावी
कसे कुठे ते सूर गवसले
सत्य असे कि भास कवडसे
नित्य खेळ हा उषा तिमिराचा
मार्ग नसे ना दिसे कोणता
रंग छटा मग साद घालिती
पहाट होई नवं सृजनाची
पुन्हा
इंद्रधनुचे रंग आज नवखे वाटले
इतके सुरेख ते कधीच नाही दिसले
आकाश असे निळे निळे पाहताना
मन खुले
एक एक थेंब हि मग बरसताना
वाटे आपलासा
कवितेच्या वहिवरची मी पाने उलटली
भावनांनी ओथंबलेली
किती दिवस मन काही बोलत कसे नव्हते?
तराणी जुनीच आळवत होते?
त्या नव्या पाना-फुलांनी सजलेले रोपटे
काहीच कसे डोलत नव्हते?
आज मात्र पावसाचे एक गाणेच ऐकू येत होते
कवितेच्या वहीचे एक नवीन पान
मोरपंखी क्षितिजावर
मोरपंखी क्षितिजावर आज एक वेगळीच लाली
जुन्या आठवणींची त्यास अबोध खोली
मन भटका वाटसरू एखादा
उन्हात अवेळी फिरणारा
कविता त्याची अगोड शिदोरी निकडीची
पाखराचा तो जीवघेणा चित्कार
भेसूर कसा तो वाटेना
मनाचे नेहमीचेच हे असे रडे
जुन्या आठवणींची त्यास अबोध खोली
मन भटका वाटसरू एखादा
उन्हात अवेळी फिरणारा
कविता त्याची अगोड शिदोरी निकडीची
पाखराचा तो जीवघेणा चित्कार
भेसूर कसा तो वाटेना
मनाचे नेहमीचेच हे असे रडे
वेगळे काय त्यात?
बोच छळणारी कुठलीतरी
संपलेल्या वाटेवर आशेची कांडी पुन: पुन्हा फिरणारी
नभ असे नवीन का भासत नाहीत कधीच
कि मीच ते नाविन्य शोधू शकत नाही?
काय हे, पुन्हा आला तो
पाऊस नवी कहाणी घेऊन
तीच नवी आशा आणि नवी तराणी घेऊन
मन भटका वाटसरू गेला गोंधळून
पाहतो पुन्हा फुटतात का ते पोपटी धुमारे म्हणून
स्वप्नंच ते रेशमी
आतुर संध्याकाळी
परीकथेतील राजकुमाराचे स्वप्न मनी
सुंदरशा मरुद्यानी
उमललेली ती गुलाबी कळी
स्वप्नी दिसली
इंद्रधनुचे छत असलेली पर्णकुटी
इंद्रधनुचे छत असलेली पर्णकुटी
शुभ्र अश्वावरी स्वार
तो वीर निनावी
नील आभाळी
शुभ्र ढगांची दुलई
पाहू कसे मुख कमल त्याचे
स्वप्नंच ते रेशमी
हे नीलकंठा
त्रिनेत्री ज्वाळा रुद्राक्ष गळा
हे नीलकंठा, उमावेल्हाळा
करी प्राशन हे दु: ख हलाहल
अर्पण तुला बेल, सफेद ते फूल
मी कलाकर य: किंचित
हे नटराजा ठेव तुझा वरदहस्त
या मनीची अथांग गुंतागुंत
तूच एक करी मुक्त
नमन तुज विनयेन
तुझे पायी ठेवीन डोईभक्त तुझा मी शोभेन
हे नीलकंठा,
आणि काय मागू आता
भोळ्या भक्ताचा तूच दाता, त्राता!
सुकली पाने गोळा करताना
सुकली पाने गोळा करताना
मन हळवे झाले
चाकोरीचे तेच ठसे
पुन्हा गडद झाले
ढगांच्या चंदेरी काठावर
जुने स्वप्न हसले
तेच नित्याचे गाणे
जात्या वरती रुळले
नव्या रंगाची आस आणि
नवे जग कथा बनुन राहिले
नव्या आशंच्या हिंदोळ्यावर
पुन्हा झुलायचे ठरले
सुकली पाने गोळा करताना
मन पुन्हा हळवे झाले
विठ्ठल विठ्ठल आळवी
विठ्ठल माझ्या ध्यानी मनी
सावळे रूप मनोहारी
किती गुण गायले तरी
देवा वीट नाही चित्ती
सुखे दु:खे नाम मुखी
विठ्ठल विठ्ठल आळवी
तुझ्याच पायी स्थैर्य संसारी
कोण मागणे आणखी नाही
बा विठ्ठला अशीच कृपा ठेवी
मी भाबडा जीव तुझे गुण गाई !
भाव डोळ्यात रिते झाले
भाव डोळ्यात रिते झाले
नि अश्रु ओसंडून आले
का, केव्हा, कसे
मो शोधत राहिले
कवितेचे पान पुन्हा गहिवरले
सुन्न मनाला आळवू लागले
त्या दिशांचे तराणे
क्षितिजावरच विरले
शब्दांना खूप वळविले
पण गीत खरे पापणीतून निखळले
शब्द तिथेच थिजले, लाजले
कारण भाव डोळ्यात रिते झाले
नि अश्रु ओसंडून आले
जुन्या अगम्य वाटा
आठवणींच्या काळोखात
जुन्या अगम्य वाटा
भावनांच्या पानावर
निशब्द कविता
हळव्या मायभूमीवर
आशांचा कोसळता मनोरा
अथांग सागरावर
भयाण लाटा
का दिसतात आठवणींच्या काळोखात
जुन्या अगम्य वाटा?
मंगल दिनी या शिवप्रभुंचे स्मरण
अश्विन सरताना पावन भूमीवर उजळतो दिप
तेजोमय दश-दिशा अन् प्रफुल्लित मनं
मंगल दिनी या शिवप्रभुंचे स्मरण
प्रदिप्त समशेर अन् विक्राळ दैत्यांचे खंडण
अश्वमेध तो स्वराज्याचा अजिंक्य
इतिहासाचे सोनेरी पान वीररसाने तप्त
अंगणी सजतो लघु दुर्ग तो मनमोहक
तट, बुरुज स्मरतो प्रौढ प्रताप पुरंदर
कृपाच अशी आमुच्या दिव्य राजाची अपार
आनंदाचे हे अथांग ऋण वदतो आम्ही पामर
अभिमानी आम्ही या थोर राज्याचे बालक
त्या तेजोदिप्त निष्णात तलवारीचे ऋणी अन् शिवबाचे साधक
तेजोमय दश-दिशा अन् प्रफुल्लित मनं
मंगल दिनी या शिवप्रभुंचे स्मरण
प्रदिप्त समशेर अन् विक्राळ दैत्यांचे खंडण
अश्वमेध तो स्वराज्याचा अजिंक्य
इतिहासाचे सोनेरी पान वीररसाने तप्त
अंगणी सजतो लघु दुर्ग तो मनमोहक
तट, बुरुज स्मरतो प्रौढ प्रताप पुरंदर
कृपाच अशी आमुच्या दिव्य राजाची अपार
आनंदाचे हे अथांग ऋण वदतो आम्ही पामर
अभिमानी आम्ही या थोर राज्याचे बालक
त्या तेजोदिप्त निष्णात तलवारीचे ऋणी अन् शिवबाचे साधक
स्वप्नांविषयी थोड़ेसे
स्वप्न जेव्हा सत्यात येते
मन तेव्हा प्रश्न करते
मग सुख नेमके
कशात होते ?
--------------------------------------
प्रत्याक्षाहुन प्रतिमा
नेहमीच उत्कट
सत्य नाही
स्वप्नंच मिळतात फुकट!
--------------------------------------
एका दीन-दुबळ्या देशी
सारेच आहेत सुखी
कारण काय बरं ते?
साऱ्यांकडे स्वप्नांची उशी
--------------------------------------
स्वप्नं विकून ते गरिबांना
सत्यात पैसे कमावतात
नकळत फसून गरीबच श्रीमंतांना
अधिक श्रीमंत करतात
--------------------------------------
स्वप्नं दाखवूनच ते राज्य करतात
सामन्यांना लूट लूटतात
आणि तीच अपूर्ण स्वप्नं घेऊन
पुन्हा सत्तेत येतात
--------------------------------------
रंगीबेरंगी स्वप्नांचा पूर
मृगजळच ते! खूप दूर
वेडया आशांचे आरसे
लखलखतात अजून
--------------------------------------
मन तेव्हा प्रश्न करते
मग सुख नेमके
कशात होते ?
--------------------------------------
प्रत्याक्षाहुन प्रतिमा
नेहमीच उत्कट
सत्य नाही
स्वप्नंच मिळतात फुकट!
--------------------------------------
एका दीन-दुबळ्या देशी
सारेच आहेत सुखी
कारण काय बरं ते?
साऱ्यांकडे स्वप्नांची उशी
--------------------------------------
स्वप्नं विकून ते गरिबांना
सत्यात पैसे कमावतात
नकळत फसून गरीबच श्रीमंतांना
अधिक श्रीमंत करतात
--------------------------------------
स्वप्नं दाखवूनच ते राज्य करतात
सामन्यांना लूट लूटतात
आणि तीच अपूर्ण स्वप्नं घेऊन
पुन्हा सत्तेत येतात
--------------------------------------
रंगीबेरंगी स्वप्नांचा पूर
मृगजळच ते! खूप दूर
वेडया आशांचे आरसे
लखलखतात अजून
--------------------------------------
शब्द तेव्हा धावत येतात
मावळतीच्या गडद छटा
जेव्हा उदास वाटतात
पानांची सळसळ
संथ तराणे होते
क्षितिजावरच्या रेषा
जेव्हा धुसर होतात
शब्द तेव्हा धावत येतात...
आणि अनोखे भाव उलडगतात
जेव्हा उदास वाटतात
पानांची सळसळ
संथ तराणे होते
क्षितिजावरच्या रेषा
जेव्हा धुसर होतात
शब्द तेव्हा धावत येतात...
Subscribe to:
Posts (Atom)
